Zdaniem Proboszcza

Jaka jesteś rodzino? Takie pytanie pojawiło się podczas jednego ze Światowych Kongresów Rodziny. To pytanie musi stawiać sobie każda rodzina, bez względu na staż małżeński. Wzorzec rodziny właściwie jest zawarty w katolickiej przysiędze małżeńskiej - a więc miłość, wierność, uczciwość małżeńska i dozgonność. Małżonkowie powinni często powracać do tychże zobowiązań i według nich korygować swoje nieraz bardzo trudne życie. Często niestety zapominają o przysiędze a rozwiązań poszukują poza Bogiem. Neoliberalne siły czynią wszystko by rozbić model tak jak oni to nazywają tradycyjnej rodziny. Nowoczesność ma polegać na dowolnych związkach, nawet tej samej płci, bez żadnych praktycznie zobowiązań o dowolnym czasie trwanie a jedynie z prawami takimi jakimi dotychczas otaczano związki małżeńskie. Kościół sprzeciwia się i będzie się sprzeciwiał takiej wizji małżeństwa, gdyż ona wynaturza to co jest fundamentem istnienia ludzkości. Święta Rodzina z Nazaretu jest przypomnieniem o właściwym modelu rodziny.

Świętujemy Boże Narodzenie. Każdy z nas musi sobie zadać pytanie - czym tak właściwie jest to świętowanie? Dla katolika odpowiedź jest tylko jedna: świętujemy pamiątkę przyjścia Boga na świat, w osobie Jezusa Chrystusa Zbawiciela wszystkich, w tym także i mnie. Mając to na uwadze pragniemy złożyć wszystkim Parafianom i Gościom życzenia: żyjcie w radości Bożego Narodzenia, niech każde wasze wysiłki zmierzają ku dobru, niech nie braknie wam odwagi, by głosić swoim życiem prawdę o zbawieniu każdego człowieka.

Duszpasterze Parafii Św. Jadwigi

Totalna wulgaryzacja ogarnia całe nasze społeczeństwo. W czwartek wychodzę z kościoła ok. godz. 17.00 i słyszę serię wykrzykiwanych przekleństw. Schodzę na ulicę i widzę czterech chłopców, którzy bez żadnych zahamowań wyrzucają bardzo głośno, bardzo nieprzyzwoite słowa. Nie przeszkadzała im bliskość kościoła czy przechodnie, dopiero na moją reakcję schowali głowy w kaptury i po prostu uciekli. Może jedynym plusem w tym wydarzeniu, było to, że trochę pohamowali się wskutek  mojego upomnienia. Myślę, że takich sytuacji jest bardzo dużo. Sporo dzieci i młodzieży przechodzi obok plebanii i niestety często słyszę słowa bardzo wulgarne. Skąd to wszystko się bierze? Najpierw zły przykład starszych a zwłaszcza domowników. Dziecko słysząc przekleństwa u ojca czy matki wciąga te słowa bezkrytycznie w swoje słownictwo, a później, by dodać sobie pewności i wzięcia w środowisku rówieśniczym daje upust swoim emocjom w bardzo żałosny sposób. Kierowcy nie przebierają w słowach i na CB, często słuchanego przez podróżujące dzieci, dają próbkę swoich możliwości, gdzie po każdym słowie jest wulgarny przerywnik. W mediach też nie jest lepiej i w imię realizmu producenci dopuszczają wulgarne określenia, słuchane też przez dzieci. Twórcy coraz częściej sięgają po wulgaryzmy słowne i obrazowe, gdyż jak twierdzą to pomaga w ekspresji ich artystycznych odczuć, jest wyrazem ich wolności i tak tworzą niby „nową kulturę”. Powstaje więc pytanie: co jest kulturą a co nią  nie jest? Jakie właściwie są zdefiniowane kanony sztuki? Niestety, obserwuje się dekadencję, która zubaża społeczeństwo a szczególnie młode pokolenie. Poprawność językowa jest coraz  mniej pożądana, gdyż piękno języka – Mickiewicza, Słowackiego, Sienkiewicza czy Miłosza ustępuje prostactwu generowanemu niestety przez środowiska i osoby, które powinny stać na straży tego co piękne i dobre. Staram się zrozumieć żargon młodzieżowy wymuszony przez współczesne gadżety komunikacyjne lecz on nie musi być wulgarny. Ponoć mamy ogromną liczbę osób z maturą, toteż pytam jak zdali oni egzamin z języka polskiego? Zastanówmy się nad tym problemem i róbmy wszystko by język słyszany był wolny od obraźliwych słów. Poza tym pamiętajmy o starym polskim powiedzeniu – „jak cię słyszą, tak cię piszą”.

Dzisiaj tak wiele słyszymy o potrzebie zachowywania prawa. Przeciwnicy polityczni bardzo często posługują się argumentem o łamaniu prawa przez adwersarzy a później również sami łamią prawo, w imię powiedzenia „tonący się brzytwy chwyta”.  Zresztą w świecie polityki łamanie prawa jest bardzo częstą praktyką i nawet etyka nie jest temu w stanie zapobiec, gdyż jest ona dzisiaj na samym końcu wartości uznawanych przez współczesny świat. Interesy doczesne są tak mocne, że nawet wierzący nabierają wątpliwości co do potrzeby starania się o zachowanie prawa Bożego. Powstaje wtedy pytanie: jaki sens nadać swojemu życiu, które przecież idzie w wieczność? Czym się kierować, by życia nie zmarnować? Tam, po drugiej stronie zapytają ciebie w zasadzie o jedno – czy znasz Syna Człowieczego? Pomyśl o tym już dzisiaj, w nadchodzące Boże Narodzenie.

Lubię Adwent, ponieważ zwiastuje on Święta Bożego Narodzenia niosące tak wiele radości ze spotkań w gronie rodziny, przyjaciół czy wspólnego kolędowania. Ktoś zapewne dołożyłby jeszcze i to, że jest to czas prezentów i różnych miłych niespodzianek. O prezentach i komercji z tym związanej już wiemy, gdyż handlowcy szybko zamienili grobowe znicze i kwiatki na bombki i lampki choinkowe. Jednak dla nas wierzących w Boga Adwent jest czasem radosnego oczekiwania na pamiątkę Narodzin Zbawiciela. Musi to być czas refleksji nad moją relacją ze Zbawicielem. Przeżyć dobrze ten czas można tylko wtedy, gdy kolejny raz pomyślę nad moim przyjęciem Jezusa do swojego życia. Czy Chrystus ze swoją nauką i wymogami moralnymi jest moją drogą życiową, czasami trudną ale pewną  czy może pędzę autostradą, byle szybciej i przyjemniej mijając w rozpędzie właściwe zjazdy?