Zdaniem Proboszcza

Nie słyszałem, aby sąd zajął się obrazą uczuć religijnych podczas „parad równości” a natomiast  zajął się naklejkami „strefa wolna od LGBT”. Myślę, że uczucia religijne związane z wiarą są o wiele ważniejsze niż naklejki, które sprzeciwiają się promowaniu życia sprzecznego z naturą, promowaniu dziwnych zachowań seksualnych i domagania się przyznania związkom jednopłciowym takich samych praw jakie ma małżeństwo i rodzina. Niedawno ktoś powiedział mi, że nie zgadza się z niektórymi dogmatami Kościoła a na pytanie o jakie mu chodzi, odpowiedział - a o to, że Kościół jest przeciwny LGBT. Kościół jest przeciwny promowaniu grzesznych zachowań, natomiast nakazuje szanować każdego a więc homoseksualistę, lesbijkę, transseksualistę itp. Katolik nie może podważać Objawienia zawartego w Biblii, a tam jest wszystko wyłuszczone, również co do płci człowieka i jego zachowań.

Savoir-vivre termin pochodzący z języka francuskiego dosłownie znaczy wiedzieć – żyć a dalej można go określić jako sztuka życia. Dotyczy on dobrych manier potrzebnych każdej grupie ludzkiej. Każda kultura wytworzyła pewien sposób postępowania czy zachowania się w różnych sytuacjach życiowych. Savoir-vivre świadczy o naszej osobistej kulturze. Istnieje katolicki savoir-vivre, zresztą bardzo szeroki. Dzisiaj chciałem zwrócić uwagę na savoir-vivre związany z udziałem w nabożeństwach. Najpierw strój: kościół jest miejscem sakralnym i szacunek dla niego wyrażamy poprzez odpowiednie ubiór. Jeżeli strój około domowy, warsztatowy, plażowy, sportowy używamy przychodząc na nabożeństwa to tym samym wyrażamy brak szacunku dla sacrum. Przebywanie przez kilkadziesiąt minut obok innego człowieka wymusza stosowania dobrej higieny, gdyż jest czymś wielce niestosownym zatruwać atmosferę modlącemu się sąsiadowi. Dolegliwości związane z drogami oddechowymi należy łagodzić przed przyjściem na nabożeństwo lub zrezygnować, by innych nie infekować i nie przeszkadzać raz po raz trąbieniem nosowym dając znać jacy to jesteśmy sponiewierani przez wirusa. Kościół to miejsce modlitwy, która wymaga ciszy i skupienia. Płaczące dzieci, biegające maluszki niestety bardzo wytrącają z modlitwy i wprowadzają pewien dysonans w atmosferze modlitewnego zgromadzenia. Toteż rodzice powinni z płaczącymi dziećmi wyjść na zewnątrz, do zakrystii, by innym nie przeszkadzać albo je nie zabierać ze sobą do kościoła  aż do czasu gdy dzieci te potrafią się opanować. Miejsc siedzących w kościele jest mało toteż obowiązuje zasada, by ustąpić miejsca osobie starszej, schorowanej. Często dzieci siedzą przytulone do babusi a obok stoi 80-letni starzec a babcia ma dobre samopoczucie, gdyż zapewniła miejsce siedzące dla ukochanej wnuczki. Tych kilka przypomnień potrzeba nam, by nasza świątynia była rzeczywiście miejscem modlitwy. Potrzebujemy przecież skupienia i przeżycia sacrum przynajmniej raz w tygodniu. Zadbajmy więc wspólnie o piękny wymiar liturgicznych spotkań a przez to wyrazimy szacunek dla Boga i z pewnością odniesiemy duchowe korzyści.

Nie tak dawno oglądałem transmisję z amerykańskiej Częstochowy - Doylestown i zobaczyłem transparent wspólnoty wdów i wdowców. Okazuje się, że problem osamotnienia po utracie współmałżonka jest wszędzie obecny. Dla mnie czymś naturalnym jest ból i poczucie pustki po śmierci kochanej osoby. I to jest najpiękniejsze świadectwo miłości małżeńskiej, która obolała jednak nadal istnieje. Niestety, wielu nie radzi sobie z taką sytuacją, która swoim ogromem przerasta ludzkie siły. Trzeba wielkiej wewnętrznej mocy, by radzić sobie w takiej sytuacji i nie popaść w rozpacz i bezsens. Tak się w moim życiu złożyło, że doświadczenie wdowieństwa dotknąłem mając pięć lat, gdy zmarł mój ojciec a brat miał zaledwie trzy miesiące. Pamiętam doskonale pogrzeb i łzy matki. Po pogrzebie przyszła twarda rzeczywistość – matka musiała zarabiać pieniądze, nas wychowywać, gotować i sprzątać, modlić się z nami, pokazywać wartości a później nam towarzyszyć w dorosłym już życiu. Nigdy nie dostrzegłem u niej jakiegoś żalu do Pana Boga, za taką sytuację, wręcz odwrotnie, ze zdwojoną siłą realizowała swoje zadanie a dwa dni przed swoją śmiercią wyraziła jedno pragnienie – byśmy mogli jeszcze troszkę porozmawiać sobie. Proszę wybaczyć za ten osobisty wątek, ale on nam pokazuje umiejętność przyjęcia woli Boga i doskonałego radzenia sobie poprzez jasno sprecyzowany sens, którym było dawanie siebie. Śmierć żony czy męża nie powinna zwalać nas z nóg, tylko wyzwalać nowe spojrzenie na siebie i swoje powołanie. Trzeba odkryć nowe wyzwanie i je realizować w przyjaźni z Bogiem a wtedy będzie i spokojnie i dobrze.

Śmierć kogoś bliskiego jest zazwyczaj głębokim przeżyciem. Utraciliśmy kogoś bliskiego, z kim może dzieliliśmy dole i niedole życia ziemskiego. Dla katolika śmierć jest związana ze smutkiem, powagą ale gdzieś tli się nadzieja związana z wiarą w zmartwychwstanie i życie wieczne. Bliscy zmarłego zazwyczaj zabiegają o piękno ceremonii pogrzebowej (trumna, wieńce, kwiaty, trąbki) lecz często zapominają o istocie tego wydarzenia: modlitwie za zmarłego. Przecież Kościół bardzo mocno akcentuje potrzebę modlitwy za zmarłego w liturgii pogrzebowej, która nie kieruje się nastrojowością lecz w każdym momencie skłania nas do modlitwy. Mam jednak wrażenie, że w czasie pogrzebu modli się połowa zebranych a reszta to obserwatorzy. Dostrzegam też bierność rodziny zmarłego, która nawet nie przystępuje do komunii, by ofiarować ja za zmarłego. Wynajmujemy do prowadzenie modlitwy, skądinąd pobożnych ludzi, ale sami nie potrafimy się pomodlić przy trumnie zmarłego rodzica – tak jakbyśmy się wstydzili publicznej modlitwy a za życia obiecywaliśmy kochanej mamusi solenną modlitwę. Coś się dzieje z naszą wiarą w życie pozagrobowe. Może leżąc gdzieś na matce ziemi, w promieniach wyczerpującego się słońca pomyślmy o wieczności, szanujmy śmierć bliskich i pamiętajmy że umarłemu nie pomoże już kadzidło tylko dobra modlitwa.

Ktoś mnie zapytał o wzorzec świętości, gdyż ma problem z jej określeniem w swoim życiu. Oczekiwał raczej bardzo konkretnej odpowiedzi a problem nie jest prosty i jednoznaczny. Wzorzec świętości podał Chrystus w swoim nauczaniu, ale musimy pamiętać o aplikacji tego wzorca w konkretnym człowieku i jego sytuacji życiowej. Inaczej to wygląda u osoby samotnej, mającej sporo wolnego czasu i wszystko  poukładane na półce, a inaczej u matki trójki małych dzieci, która musi jeszcze dodatkowo pracować a męża widzi raz na dwa miesiące gdyż ciężko pracuje na emigracji zarobkowej. W innej sytuacji znajduje się młody człowiek poszukujący swojego miejsca w życiu a zupełnie inna jest sytuacja człowieka dojrzałego i doświadczonego już życiem. Osobie duchownej zazwyczaj przypisujemy większe oczekiwania co do świętości niż świeckim. Wyobrażenia o świętości są przeróżne, Niemnie jednak musimy pamiętać o powszechnym wezwaniu do świętości a realizujemy ją zgodnie z naszym powołaniem i sumieniem, w którym dokonuje się właściwy wybór swojej ścieżki uświęcania siebie i otoczenia. No i trzeba chcieć się uświęcać.