Zdaniem Proboszcza

Rozpoczęły się upragnione wakacje dzieci i młodzieży. Z jednej strony radość młodych a drugiej strony strapienie dla rodziców – gdzie i za ile zorganizować wypoczynek, jak zapewnić bezpieczeństwo, by pociechom nic złego się nie stało, co zrobić, by wakacje były atrakcyjne i udane. Dobrze jest kiedy cała rodzina może razem wyjechać na wypoczynek i wielu przypadkach udaje się to zorganizować. Niestety nie wszyscy mogą sobie pozwolić na wakacyjną eskapadę z prostego powodu: brak środków materialnych. W takim przypadku nie należy załamywać rąk tylko ruszyć głową i dobrze zorganizować czas wykorzystując to co oferują różne instytucje naszego miasta. W czasach mojej młodości nikt specjalnie nie organizował wypoczynku wakacyjnego – owszem, były tzw. kolonie czy obozy lecz nie cieszyły się one wzięciem z powodu różnych obaw rodziców. Czas wakacyjny należało sobie samemu zorganizować. Myślę, że dzisiaj jest to o wiele łatwiejsze niż dawniej, ponieważ pozom życia znacznie się podniósł i mamy dostęp do wielu miejskich atrakcji: baseny, boiska, koncerty, muzea, galerie sztuki, czy nawet piękne kościoły naszego miasta i powiatu. Mając negatywne doświadczenia musimy uczynić wszystko by dzieciaków nie pozostawiać sam na sam ze smartfonem czy komputerem. Pokażmy nie tylko formy aktywnego wypoczynku, ale spróbujmy wciągnąć młodych w rozmaite zajęcia domowe tak bardzo przydatne w dorosłym życiu. Przykładowo – umiejętność wbicia gwoździa w ścianę czy pomalowanie ławki lub upieczenie dobrego ciasta z owocami. Wymaga to pewnego wysiłku, ale zabija nudę i staje się czymś pożytecznym. Życie, oczywiście, nie składa się z wbijanie gwoździ czy pieczenia ciasta, ale są to potrzebne umiejętności, gdyż są składowymi tzw. radzenia sobie w życiu. Nowej aplikacji nie włożysz do garnka ani nie naprawisz typowych usterek w twoim domu. Pewnym problemem w czasie wakacji jest życie religijne. O ile w ciągu roku szkolnego jakoś ono się toczy – bo katecheta coś przypomni,  to rodzice a częściej dziadkowie przypomną o mszy – to podczas wakacji w wielu przypadkach ono zamiera. Bardzo łatwo usprawiedliwia się nieobecność na niedzielnej mszy wyjazdem, wycieczką a codzienna modlitwa znika z planu dnia (o ile on jest) z leniwym usprawiedliwianiem siebie – przecież mam wakacje. Pomyślmy o pięknych wakacjach, bez pozbywania się Pana Boga.

Kiedyś na początku wakacji słyszeliśmy od naszych katechetów dosyć proste słowa: wakacji u Pana Boga nie ma. Jak rozumieliśmy te słowa? Zwyczajnie, czyli udział we mszy niedzielnej i codzienna modlitwa to były nasze „powinności” wobec Pana Boga. Nikt z tym nie dyskutował i nikomu to nie sprawiało dyskomfortu wakacyjnego. Nawet na wyjeździe szukanie kościoła i godzin mszy sprawiało pewną frajdę a nowe otoczenie raczej zachęcało do modlitwy. Dzisiaj jest zupełnie inaczej. Obowiązek niedzielnej mszy jest trudem nie tylko wakacyjnym lecz również i w ciągu roku. Uważamy, że ta praktyka religijna stoi w sprzeczności z wypoczynkiem czy wolnością człowieka. Wtedy rodzi się podstawowe pytanie: w takim razie w co wierzysz,  kim dla ciebie jest Chrystus, który nie zawiesza swojego zainteresowania tobą? Wiara rodzi pewne obowiązki służące twojemu duchowemu rozwojowi. Spróbuj o tym pomyśleć zanim jeszcze wyjedziesz na przepiękne wakacje. 

Mam wrażenie, że wielu katolików korzysta z sakramentów w sposób bardzo formalny: pogrzeb babci to trzeba „iść” do Komunii a więc wcześniej trzeba „iść” do spowiedzi. Idzie wiec taki nieszczęśnik do spowiedzi wyrzucając bez zastanowienia grzechy jakie przyjdą mu na myśl a później na pogrzebie przyjmuje raz Komunię i na kilka miesięcy zapomina o tym wydarzeniu. Sakramenty są życiem wierzącego, musimy więc pozwolić na współdziałanie z Bożą Łaską. Spowiedź to nawrócenie wymagające wysiłku i uwagi z naszej strony. Komunia to wyjątkowa obecność  Chrystusa dająca siłę w codziennym zmaganiu się z trudnościami duchowymi. Spróbujmy na nowo odkryć w sakramentach niewymierną wartość i pozbywajmy się formalizmu, który jest ośmieszaniem tak Boga jak i siebie.

Postawa rodziców a zwłaszcza ojca jest dla dziecka w jego rozwoju wiary czymś niezastąpionym. Przykład modlących się rodziców to najlepsza katecheza. Świadectwa wielkich świętych chociażby św. Jana Pawła II pokazują jak silnie oddziałuje ojciec, którego dziecko widzi jak się modli. Dla wielu młodych ojców modlitwa jest wyrazem jakiejś słabości, inni po prostu nie mają takiej potrzeby gdyż w rozwoju swojej wiary zatrzymali się już dawno. Nie wiem jak ci ojcowie traktują swoją odpowiedzialność przed Bogiem z racji swojego powołania. Przy ślubie i przy chrzcie dziecka zobowiązywali się do dawanie temu dziecku przykładu „żywej wiary”. Co się stało z przyrzeczeniem złożonym Bogu? Trzeba się nad tym problemem zastanowić i zmienić swoją postawę. Dobrym krokiem będzie regularne uczestniczenie z dzieckiem w niedzielnej mszy. Może ty ojcze przejmiesz inicjatywę spędzania niedzieli jako „Dnia Pańskiego” proponując coś więcej niż gadżety i próżność konsumpcyjna.

W minionym tygodniu słuchając Jedynki Polskiego Radia dowiedziałem się nieco o modzie obowiązującej kulturalnego człowieka w dzisiejszych czasach. Okazuje się, że moda stawia dosyć wysokie wymagania. Szanująca się kobieta nie wybierze się do pracy w błyszczących ubraniach a krótkie spodnie u panów są możliwe tylko w przypadku pracy na basenie, plaży itp. W rozmowie nie było nic wspomniane o „modzie kościelnej” toteż trochę zażenowany obserwacjami muszę przypomnieć o jej wymogach. Przede wszystkim musimy mieć w świadomości jakim miejscem jest kościół – świątynia. Jest to miejsce sakralne, poświęcone Bogu, w katolickich kościołach jest obecny Chrystus w Najświętszym Sakramencie. Tak więc wchodząc do kościoła wchodzimy w obszar sacrum a to stawia wymogi ubioru podkreślającego skromność i szacunek. Dotyczy to zarówno pań, które powinny delikatnie osłonić piękno swojego ciała a wyeksponować wspaniałość zadumy swojej duszy jak również i panów osłaniających swoją muskulaturę piękna koszulką i długimi spodniami. Klapki i t-shirt to dobre do wypoczynku, domowych zajęć a nie na niedzielne spotkanie z Bogiem. Ciepła aura skłania nas niestety do bylejakości w ubiorze. Przy odrobinie wysiłku i szacunku dla siebie możemy również kształtować kulturę szacunku dla naszej wiary.