Myśli na niedzielę

Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali. Przykazanie nowe, aby mogło być znakiem dla świata, potrzebuje wspólnoty, jak Eucharystia potrzebuje chleba, a światło ekranu, na którym mogłoby się odbić. Tylko wspólnota jest wiarygodna; nawet miłośc nie jest wiarygodna, kiedy jest przeżywana prywatnie, indywidualnie.

Żyjemy w coraz bardziej zamkniętym świecie. To prawda, że współczesny człowiek przekroczył wiele barier, ale to wszystko dzieje się w ściśle określonej sferze poznania zmysłowego. Spojrzenie poza to poznanie jest trudne dla wielu. Tymczasem jest inny bogatszy świat, który ukazuje nam Chrystus.

Piotr jest głową kolegium apostolskiego; mówi i działa prawie zawsze w imieniu pozosta-łych. Przypomina nam też, że bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi.

We wspólnocie apostolskiej wiara w Jezusa Chrystusa była budowana wokół pytania, którego nikt wprost nie stawiał, ale leżącego u podstaw wszystkiego: kim jest i co robi dla nas Jezus Chrystus? Odpowiedź natychmiast nasuwająca się oparta na doświadczenia uczniów jest następująca: Jezus zbawia! W Nim jest zbawienie i nie ma go w nikim innym, oprócz Niego.

Św. Paweł powiedział, że jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania. Ale będziemy godni politowania również wtedy, gdy będziemy pokładać nadzieję tylko w przyszłym życiu. Tak więc, Jego zmartwychwstanie ma być pomocą już teraz, w tym mozolnym ziemskim życiu, aby było radosne i dawało radość braciom oraz sięgało poprzez nadzieję w wieczność.